Fotografie expo: ‘Me We’ – The Circle of Life

We zijn in den Haag en opeens hebben we tijd over. Toevallig belanden we in het fotomuseum.

In het museum slaat Mo het boek Me We van Koos Breukel open en daar is hij: Gearmd met een jonge vrouw kijkt hij lachend in de camera. Mo vertelt: ‘Dat is Eric Hamelink, die ken ik. Twee weken lang zwierven hij, een vriendin en ik in zijn kleine Suzuki door Frankrijk. Vijfentwintig jaar geleden was het. Na die vakantie heb ik hem niet vaak meer gezien. Mijn vriendin vertelde me later dat hij was overleden aan een hersentumor.’ Ze wijst naar de foto: ‘Die lach, zo keek hij ook in Frankrijk.’

We vallen met onze neus in de boter. Over tien minuten wordt Koos Breukel geïnterviewd. In het half verlichte zijzaaltje beneden vertelt hij over de foto’s boven. Over hoe hij de RVD waarschuwde toen ze hem vroegen voor het staatsieportret. ‘Weten jullie wel wat voor een fotograaf ik ben?’ En dat de RVD uiteindelijk de meest veilige foto van Willem Alexander uitkoos. En over de foto van Johnny Kraaijkamp, die hartproblemen had toen hij poseerde: ‘Ik zag hem bij mij op het bankje zitten en dacht, zo wil ik hem hebben. Niet als een clown, maar kwetsbaar.’

Na het interview lopen we de expositie binnen. Op een van de foto’s zien we ook Eric weer. Een knappe, blonde man omhelst het hondje op zijn schoot. Iets verderop hangt een foto van een veel te dikke man met vrouw en hond op bed. Op het bordje dat er onder hangt, lezen we ook Eric’s naam. Dat bordje hangt daar vast verkeerd.

Op weg naar de uitgang is daar opeens Koos Breukel. Met pen en boek stapt Mo op hem af. Of hij het boek signeren wil. Gehurkt krabbelt Koos zijn naam op de eerste pagina. Als hij opstaat, vraagt Mo naar de dikke man en het naambordje. ‘Ja, dat is Eric’, zegt Koos. ‘Prednison, wat heeft die jongen geleden, twee operaties, helemaal opgezwollen.’ Beduusd van zijn antwoord stamelt Mo iets over de reis door Frankrijk, vijfentwintig jaar geleden. Hoe jong ze waren en hoe ze knallend van dorp naar dorp reden met een kapotte uitlaat.

Op de terugweg bladert Mo door het boek. Portretten van mensen gevangen in hun lichaam: Net geboren, mismaakt, in de kracht van hun leven of vervormd door ouderdom. Alle oneffenheden legde Koos haarscherp vast: adertjes, pukkels en neusharen. De mensen die erin schuilen kunnen er niets aan doen. Ze zitten vast in dit lichaam. Een lichaam dat het soms te vroeg begeeft. Koos Breukel registreerde het, van geboorte tot dood.

Expositie:
Me We – The Circle of Life in het FOTOMUSEUM DEN HAAG
van 7 september 2013 t/m 12 januari 2014

Het fotoboek Me We:
Eerste overzichtsboek van portretfotograaf Koos Breukel, bij de retrospectieve tentoonstelling in het najaar van 2013 in Fotomuseum Den Haag.

Klik op foto voor vergroting en galerij:

Boek: Me We, Koos Breukel
396 pagina’s, f/c en duotone
Formaat: 31.5 cm (h) x 24.5 cm (b), hardcover
ISBN: 978 94 9137 664 1
Teskt: Erwin Mortier, Hedy van Erp
Design: Sabine Verschueren
Uitgever: YdocPublishing i.c.w. Hannibal Publishing

Advertenties

Expo: Something Like This But Not This, Folke Janssen & Anita Hrnić

Give me a museum and I’ll fill it, zei Picasso ooit. En dat is precies wat Folke Janssen en Anita Hrnić deden: Een museum vullen. Maar toch ook niet. De titel is niet voor niets Something like this but not this. Het gaat allemaal om mogelijkheden. Mogelijke manieren een museum te vullen. Het idee is dan genoeg.

Tijdens de opening vertelt Folke Janssen over het werk. Hij heeft het boek in de hand en al bladerend laat hij zijn museum zien. ‘We kregen het idee voor dit werk toen bleek dat we de expositieruimte die ons was toegewezen, toch niet konden gebruiken. We hadden al ideeën, maar moesten opeens met nieuwe komen. Daarop kregen we het ene idee na het andere. We besloten het bij die concepten te laten.’

Kunstwerken die het atelier niet uit kwamen, plakten ze met behulp van photoshop in foto’s van lege museumzalen. ‘De concepttentoonstelling die zo ontstond is meteen een commentaar op wat de facebookgeneratie doet’, legt Anita Hrnić uit. ‘Eigenlijk hoeft er niets meer echt te gebeuren, als het er op facebook maar goed uitziet. De presentatie wordt dan belangrijker dan de werkelijkheid.’

Met de foto’s en verschillende tekstfragmenten, maakten Folke en Anita een boek. Dat boek, (of eigenlijk moet je zeggen: die publicatie – fictief!), dat in de exporuimte bescheiden aan de muur hangt, is het werk, en in zekere zin de hele expositie. Op een van de foto’s in het boek herkennen we de kamerplanten die ook in de zaal naast de lage vitrines staan. In die vitrines bladzijden uit het boek. Ook de uitspraak van Picasso zien we op een van de foto’s in het boek. Met graffitiletters gespoten op de plankenvloer van een lege museumzaal. Give me a museum and I’ll fill it…

De expo is nog te zien tot 7 september in Pictura, Voorstraat 190-192 in Dordrecht

Openingstijden woensdag – zondag 13:00 – 17:00 uur of op afspraak

Het fraaie boek Something Like This But Not This heeft een oplage van 10 exemplaren die elk met de hand bewerkt zijn. Zo’n uniek exemplaar is te koop voor 100 euro.

Klik op foto voor vergroting en galerij:

 

Mode: You Are Here X Van Abbemuseum

You Are Here store – een winkel voor mode, kunst en design – en het Van Abbemuseum presenteerden tijdens It’s Fashion Weekend een multidisciplinaire modeshow in Eindhoven. Kunstwerken uit de komende Van Abbe collectietentoonstelling Er was eens… gecombineerd met mode uit Spring/Summer collectie 2014 van You are Here.

Een verfrissende mix van mode, muziek, en beeldende kunst in een industriële omgeving. De modellen van Cachet Models showden vooruitstrevende, maar draagbare ontwerpen van Nederlandse ontwerpers. De band Cosmo V verraste het publiek tijdens de show met een eigenzinnige mix van elektronica en indiepop.  Luister hier naar hun album

Er waren ontwerpen te zien van:
Elsien Gringhuis, nuchtere, innovatieve mode van duurzame materialen.
Monique Poolmans, abstracte, hedendaagse vormen, minimalistisch en puur in verfijnde materialen als zijde en wol.
Femke Agema, speels, humoristisch, dicht tegen kunst aan, maar verrassend draagbaar.
Marcha Hüskes, eenvoudig in mooie materialen, altijd herkenbaar door haar geheel eigen, klassieke handschrift.
StudioRUIG, ogenschijnlijk simpele kleding gemaakt van combinaties van wol, zijde en leer. Kijk wat langer en ontdek de vernuftige details.
de l’eefstijl, pure, transparante ontwerpen in zachte kleuren lonkend naar een dromerige sprookjeswereld.

Met deze show, naar een idee van Willemijn de Wit van You Are Here, werd het een geweldige middag. De muziek, de kunst en de setting zetten de mode in een bijzonder licht. Het een versterkte het ander. Zeker voor herhaling vatbaar!

Klik op foto voor vergroting en fotogalerij:

Fotografie: Mo Swillens

Expo: Poetins polka dots in ‘Mixed Up’ van Jeroen Bodewits

Mannen bouwen maquettes. Miniatuurtreintjes die op jongenskamers nog hun cirkeltje draaien over de vloer, ratelen op zolders van oudere mannen door uitgestrekte, vaak liefelijke berglandschappen. Ook Bodewits maakte een maquette. Maar zonder treintje en al helemaal niet lieflijk. ‘Het is een postapocalyptisch landschap’, zegt Bodewits.’ De titel is: See no evil, hear no evil, speak no evil. Ik zie kitscherige, keramische bloemenplukstertjes in een landschap bezaaid met dierenschedels; een lekkende oliepijplijn, stapels dozen met wodkaflessen, twee honden die, elkaar achtervolgend, in een gat in de grond verdwijnen. Hier is het niet pluis. De bloemenplukstertjes zijn echter onbezorgd. Dat de wereld vergaat, deert hen niet. Zij zien en horen niets; er zit een omgekeerde, lege wodkadoos over hun hoofd.

Bodewits vertelt in beelden, installaties en zeefdrukken het verhaal van een land dat zichzelf opnieuw moet uitvinden. Hij maakte de afgelopen jaren verschillende reizen door dat land. ‘Historische ballast en een hervormingsproces dat zich met horten en stoten ontvouwt, vormen in Poetins Rusland fascinerende componenten in een soms wonderlijk schouwspel’, staat in de toelichtende tekst bij Mixed Up. Wie in Bodewits’ zaal in Pictura staat, voelt het botsen tussen het oude – bureaucratische, communistische – en een nieuwe esthetiek; een ‘IKEA-esthetiek’ die alles halsoverkop wil omvormen.

En dan ‘het mannelijke’: ‘Het masculiene is heel belangrijk voor de Russen’, legt  Bodewits uit. ‘De angst dat te verliezen, zie je terug in de homowetten.’ Nu hij het heeft gezegd, zie ik dat mannelijke in het werk dat hij exposeert. Een vis aan een haak boven een kampvuur, twee emmers met – hoe kostbaar – gouden paddenstoelen: het Russische landleven, echte mannen, datsja’s.

Achter het apocalyptisch landschap, hangt een grote zeefdruk. Poetin half mens, half paard, in een landschap met weer een oliepijplijn. Poetin lijkt er gouden bollen te plukken, of hij jongleert ermee? Bodewits: ‘Er gingen ooit foto’s de wereld over van Poetin met ontbloot bovenlijf te paard. Hij creëert bewust een macho imago. We zullen weten dat er een echte man aan de touwtjes trekt. Door hem af te beelden als centaur geef ik dat mythologische proporties.’ Hij wijst naar de paarse stippen op het paardenlijf en lacht. ‘Maar met die polka dots ontkracht ik dat dan weer.’

Mixed Up van Jeroen Bodewits is te zien in Pictura, Voorstraat 190-192 Dordrecht.
7 september t/m 6 oktober 2013. Open: woensdag t/m zondag 13.00 tot 17.00 uur

Jeroen Bodewits werkt aan momenteel aan een serie van zes zeefdrukken van Russische landschappen. Nog tot 1 oktober is het mogelijk – met korting – een abonnement op deze bijzondere serie te nemen.

Kijk voor meer info op: http://www.jeroenbodewits.nl/zeefdruk/zeefdruk_astrachanroad.html

http://www.pictura.nl

Klik op de foto’s voor een vergroting.

bodewitz 001 bodewitz 009  bodewitz 011bodewitz 018 bodewits kraaibodewitz 019