DDW-tip #2: TAC

TAC mag je tijdens DDW zeker niet missen. Hier lijkt het design wel net iets minder ‘gedesigned’, iets minder gelikt dan op andere plekken in de stad. Dat is tijdens de designoverdosis van DDW een verademing. Loek Daemen toverde met behulp van architecten Maud Banning van Ateliereen Architecten en Mark Frerker de grote zaal van het TAC gebouw om tot een sfeervol designlabyrint. Via de uitgelegde route meander je fijn van de ene presentatie naar de andere.  Fotograaf Veerle Lijnse deed voor Dutch Art Monkeys een rondje TAC en schoot de volgende plaatjes:

(Klik op foto voor vergroting in galerij)

Als DDW zo goed als overal sluit, gaat TAC nog door tot 19.30 uur. En daarna lekker eten, drinken en nakletsen in het TAC café!
TAC Temporary Art Centre Vonderweg 1 Eindhoven. (tegenover PSV stadion)

Foto boven: burojet

Advertenties

DDW-tip #1: Modebelofte ’13 – Future Fashions

Elk jaar tijdens Dutch Design Week zijn er van die plekken waarvan iedereen zegt dat je ze gezien moet hebben. Dit jaar hoort De Kazerne daarbij. Het gonst door de stad. Naast design is hier ook mode te zien. Daarom: Dutch Art Monkeys DDW tip #1

Is it fashion? Is it fantasy?
A new generation of designers imagines the future
of fashion
experimenting  with new crafts,

science and technology

Modebelofte biedt een podium aan fashion design. Lekker dwalen door het het oude, scheefgezakte huisje aan de Paradijslaan en genieten van het werk van jonge modedesigners. Ze  komen van opleidingen in binnen- en buitenland – Antwerpen, den Haag, Londen, Venetië – en zijn niet langer dan vijf jaar geleden afgestudeerd.

Al snel stuiten we op het bordje ‘Hyper Crafts’. En inderdaad, het ambachtelijke, de tijdrovende materiaalbewerkingen en het minutieuze handwerk dwingen respect af. Die plooien, het haakwerk, al die bijeengevlochten tyraps, de broek van kleurige plastic lipjes, nauwgezet tot stof verwerkt: het geduld waarmee het werd gemaakt, straalt er vanaf.

Foto boven: Miriam de Waard, Nederland, KABK den Haag, 2012

Klik op foto voor vergroting in galerij:

Modebelofte ’13 Future Fashions is een initiatief van YOU ARE HERE in samenwerking met Glamcult Studio. 19 t/m 27 oktober in de Kazerne, Paradijslaan 2-8 Eindhoven

(Voor meer werk van Dewi Bekker, kijk hier naar KABK Fashionshow 2013)

Enclave

‘Waarom doe ik het eigenlijk’, verzucht mijn lief bij vlagen. Dat kan ik begrijpen, ze is kunstenaar. Heb je net maanden werk in een expositie gestoken, meldt de suppoost verheugd dat er deze week ‘wel vier bezoekers’ waren. Dan mag je een vlaag hebben.

Twee weken geleden bezocht ik de Zin in Zondag poëziemiddag in de TAC tuin. Slalommend tussen horden in rood wit gehesen PSV-supporters had ik mij een weg gebaand over het fietspad tussen stadion en spoor om vervolgens mijn fiets vast te zetten voor TAC, waar de voetbaltsunami zojuist ongeveer drie miljoen plastic bierbekertjes aan land had geworpen. Nog buiten adem stapte ik naar binnen. In de tuin was het stil. Ik schoof een stoel aan en ging zitten. Verspreid over het gras koesterde een handvol publiek zich aan de zon. Twee kinderen renden rond het tafeltje waarop hun ouders glazen bier voor omvallen behoedden.

Toen begon het. Een lange man, Roel Weerheijm geheten, vertelde door een microfoon dat hij op de 22ste verdieping woonde. Daarna las hij gedichten voor. Die boden weidse uitzichten. Dat leek me logisch. Na het vierde gedicht moest hij iets kwijt. Hem was verweten dat er te weinig seks in zijn teksten zat. Daar had hij met het volgende gedicht iets aan gedaan. Het ging over ‘vrouwenonanie’. ‘Maar U kunt gerust zijn’, zei hij en keek verlegen naar de ouders, ‘het is niet expliciet.’

In wat hij voorlas maakte een vrouw op een balkon met trage bewegingen ‘van de middag een gedicht’. Expliciet of niet, ik zag het voor me.

Daarna zong singer-songwriter Joyce Deijnen. Zelfs de kinderen werden stil en luisterden met open monden. Nu en dan blies de wind een wolkje stadiongeluid naar binnen, maar dat gaf niet, de tuin was een enclave. En opeens wist ik waarom ze het deden, de dichter, de zangeres, de kunstenaar, mijn lief…  Om van doodgewone dagen een gedicht te maken.

 

Deze column verscheen eerder in het boekje van Zin in Zondag

Expo: Donker bos in Galerie Nasty Alice (van Joseph Beuys en hazentaal…)

Wie donker bos bij Galerie Nasty Alice binnen wandelt, ziet eerst drie roze hazen. Ze zijn getekend door Jacquem. De twee grote tekeningen hangen direct bij de ingang. Op de ene is één haas te zien, op de andere staan er twee. Ik doe een stapje dichterbij. Een haas zie je niet elke dag, laat staan een roze. De grillige lijnen waarmee de hazen zijn getekend, doen aan plattegronden denken. Organische bouwtekeningen voor een hazenlijf. Achter het transparante hazenvel schemeren orgaanachtige vormen. En toch, als ik weer een stapje terug doe, zijn het gewoon drie hazen.

Joseph Beuys verklaarde ooit schilderijen aan een dode haas. Met een gezicht bedekt met honing en bladgoud, droeg hij het dode dier langs schilderijen en fluisterde het zachtjes onverstaanbare dingen in de oren. Hazentaal. Volgens ooggetuigen had het hele gebeuren iets ongelofelijk teders.
Beuys wilde niet dat zijn kunstwerken werden uitgelegd. Waarom een dode haas, waarom honing, waarom goud? Hoewel je daar natuurlijk boeken over vol kan schrijven, moest je daar niet naar vragen. De substanties waarmee hij werkte, waren realiteiten, geen symbolen. Je hoefde de werken alleen te beschrijven; dat was genoeg; uit de beschrijving zou de betekenis opdoemen. En dat is goed gezegd, wat mij betreft. Geldig voor alle kunst misschien: wil je er dichterbij komen, wil je toegang krijgen tot de binnenwereld van een kunstwerk, kijk goed en beschrijf wat je ziet.

Tegenover de roze hazen hangen vijf kleine schilderijen van Karin Bos.
Eén ervan heet ‘Schuurtje’. Er is een schuurtje op te zien. Maar dit schuurtje staat niet in een achtertuin; hier vind je geen kinderfiets of tuingereedschap, het staat in een bos. Vier stammen delen het schilderij in verticale vlakken. Daar achter, met witte deur, het schuurtje. Net als de hazen heeft dit schuurtje iets transparants; het balken geraamte is zichtbaar achter de wanden. Schaduwen van iets – is het een mens? Is het een dier? –  tekenen zich af tegen de planken voorzijde.
In het schilderij ‘De Peiling’ buigt een knokige gestalte zich voorover en pookt met een dunne stok in een gifgroen bosvennetje. Daarnaast marcheren in ‘Marching girls’ twee kleine meisjes in uniform door een pijnboombos. Het bleke zonlicht dat tussen kale takken binnen valt, maakt van meisjes en stammen silhouetten.
In het bos op deze schilderijen is het niet pluis. Dat zie je meteen. Het is niet duidelijk wat zich heeft afgespeeld op deze plekken, maar er is iets aan de hand, of anders kan het elk moment gebeuren. Er hangt onheil in de lucht.

Wie eropuit trekt, diep het bos in, of – waarom niet – naar de binnenkant van een kunstwerk, komt op een gegeven moment zichzelf tegen. Dat is niet altijd een pretje. Een goede uitrusting is onontbeerlijk. Ook daar had Beuys iets op gevonden. Hij nam een sleetje – het voertuig voor de meest barre tochten – en legde daar een lamp, een klomp vet en een viltendeken op. Waarom een lamp, waarom vet, waarom een deken? Dat behoeft geen uitleg, voor de goede kijker zeggen de objecten zelf genoeg.

Donker bos is nog tot 3 november te zien bij Galerie Nasty Alice

Exposerende kunstenaars: Jacquem, Karin Bos, Tom Boekema, Noes Butter, Van Dessel en Joosten, Jacques van Erven, Corry van Hoof, Floor Kraan, Edith Meijering, Kim Muis.

roze hazen jaquem

Jacquem, ‘Roze hazen’

Schuurtje, Karin Bos

Karin Bos, ‘Schuurtje’

De Peiling, Karin Bos

Karin Bos, ‘De Peiling’

Marching Girls 2, Karin Bos 

Karin Bos, ‘Marching girls 2’

Verwacht bij Galerie Nasty Alice: ARTWAR. Van 9 november t/m 21 december 2013. Opening 9 november 16 – 20 uur