Peformance Jolanda Jansen

Je kwam gewoon maar om te kijken. Nietsvermoedend sta je tussen de anderen. Dan komt zij in haar witte jurk naar je toe. Ze filmt je met haar camera. Je smoel meer dan levensgroot op het scherm. Ze drukt haar wang tegen de jouwe. Ze lacht haar tanden bloot, blaast haar wangen bol. Dan draait ze de camera. Ze filmt jou nu met zichzelf. Akelig groot zijn jullie op het scherm te zien. Het publiek kijkt toe. Ze wrijft haar lichaam langs jouw lijf, haar open mond gaat langs je wang.

Dit overkwam een aantal mannen tijdens een performance die Jolanda Jansen deed voor Galery Nasty Alice tijdens YOUNG ART NIGHT 3 in het Van Abbemuseum. Ze werden van hun stuk gebracht, ze kregen de kans niet om te bedenken hoe te reageren. Ze reageerden daarom puur. Maskers vielen af, primaire lichaamstaal bleef over. Intrigerend en ontroerend om te zien.

Wat zou jij doen?  Zou je hard weg lopen, of er voorzichtig tussen uit knijpen. Zou je stokstijf blijven staan, vooral niet laten zien dat het je raakt. Dat je het geil vindt, misschien. Je vrouw kijkt immers mee, ze zit daar op het bankje…  Of zou je meedoen, het niet willen verpesten?

Klik op foto voor vergroting in galerij:

Dit Weekend is in de Melkfabriek in den Bosch nog een werk van Jolanda Jansen te zien. Ze maakte het met Suuz van de Vaart voor Match. Samen gingen ze in het atelier een boomstam te lijf. Jolanda een hakte met een bijl aan de ene kant van de stam houtschilfers los, Suuz plakte die er aan het andere uiteinde van de stam weer op. Het doffe dreunen van de bijl, de twee in witte jurkjes gestoken vrouwen en het gestage vorderen van hun repetitieve handeling leverde een haast hypnotiserende film op. Die is, samen met wat er van de stam geworden is, te zien op de expo.

match2

Lees hier meer over Match, de andere kunstenaars.

Melkfabriek 15/11 t/m 24/11
Guldenvliesstraat 4a ’s Hertogenbosch
zaterdag en zondag open van 13.00 tot 17.00 uur

Expo: Donker bos in Galerie Nasty Alice (van Joseph Beuys en hazentaal…)

Wie donker bos bij Galerie Nasty Alice binnen wandelt, ziet eerst drie roze hazen. Ze zijn getekend door Jacquem. De twee grote tekeningen hangen direct bij de ingang. Op de ene is één haas te zien, op de andere staan er twee. Ik doe een stapje dichterbij. Een haas zie je niet elke dag, laat staan een roze. De grillige lijnen waarmee de hazen zijn getekend, doen aan plattegronden denken. Organische bouwtekeningen voor een hazenlijf. Achter het transparante hazenvel schemeren orgaanachtige vormen. En toch, als ik weer een stapje terug doe, zijn het gewoon drie hazen.

Joseph Beuys verklaarde ooit schilderijen aan een dode haas. Met een gezicht bedekt met honing en bladgoud, droeg hij het dode dier langs schilderijen en fluisterde het zachtjes onverstaanbare dingen in de oren. Hazentaal. Volgens ooggetuigen had het hele gebeuren iets ongelofelijk teders.
Beuys wilde niet dat zijn kunstwerken werden uitgelegd. Waarom een dode haas, waarom honing, waarom goud? Hoewel je daar natuurlijk boeken over vol kan schrijven, moest je daar niet naar vragen. De substanties waarmee hij werkte, waren realiteiten, geen symbolen. Je hoefde de werken alleen te beschrijven; dat was genoeg; uit de beschrijving zou de betekenis opdoemen. En dat is goed gezegd, wat mij betreft. Geldig voor alle kunst misschien: wil je er dichterbij komen, wil je toegang krijgen tot de binnenwereld van een kunstwerk, kijk goed en beschrijf wat je ziet.

Tegenover de roze hazen hangen vijf kleine schilderijen van Karin Bos.
Eén ervan heet ‘Schuurtje’. Er is een schuurtje op te zien. Maar dit schuurtje staat niet in een achtertuin; hier vind je geen kinderfiets of tuingereedschap, het staat in een bos. Vier stammen delen het schilderij in verticale vlakken. Daar achter, met witte deur, het schuurtje. Net als de hazen heeft dit schuurtje iets transparants; het balken geraamte is zichtbaar achter de wanden. Schaduwen van iets – is het een mens? Is het een dier? –  tekenen zich af tegen de planken voorzijde.
In het schilderij ‘De Peiling’ buigt een knokige gestalte zich voorover en pookt met een dunne stok in een gifgroen bosvennetje. Daarnaast marcheren in ‘Marching girls’ twee kleine meisjes in uniform door een pijnboombos. Het bleke zonlicht dat tussen kale takken binnen valt, maakt van meisjes en stammen silhouetten.
In het bos op deze schilderijen is het niet pluis. Dat zie je meteen. Het is niet duidelijk wat zich heeft afgespeeld op deze plekken, maar er is iets aan de hand, of anders kan het elk moment gebeuren. Er hangt onheil in de lucht.

Wie eropuit trekt, diep het bos in, of – waarom niet – naar de binnenkant van een kunstwerk, komt op een gegeven moment zichzelf tegen. Dat is niet altijd een pretje. Een goede uitrusting is onontbeerlijk. Ook daar had Beuys iets op gevonden. Hij nam een sleetje – het voertuig voor de meest barre tochten – en legde daar een lamp, een klomp vet en een viltendeken op. Waarom een lamp, waarom vet, waarom een deken? Dat behoeft geen uitleg, voor de goede kijker zeggen de objecten zelf genoeg.

Donker bos is nog tot 3 november te zien bij Galerie Nasty Alice

Exposerende kunstenaars: Jacquem, Karin Bos, Tom Boekema, Noes Butter, Van Dessel en Joosten, Jacques van Erven, Corry van Hoof, Floor Kraan, Edith Meijering, Kim Muis.

roze hazen jaquem

Jacquem, ‘Roze hazen’

Schuurtje, Karin Bos

Karin Bos, ‘Schuurtje’

De Peiling, Karin Bos

Karin Bos, ‘De Peiling’

Marching Girls 2, Karin Bos 

Karin Bos, ‘Marching girls 2’

Verwacht bij Galerie Nasty Alice: ARTWAR. Van 9 november t/m 21 december 2013. Opening 9 november 16 – 20 uur

Expo WOW bij Galerie Nasty Alice

Naast een heleboel keramiek, dat toch al in de kasten stond, is bij Galerie Nasty Alice nog veel meer werk met een keramieke uitstraling te zien, én werk van twee schilders en een tekenaar.

Marianne van Heeswijk assembleerde 3d collages van allerlei oude en nieuwe ‘gevonden’ voorwerpen als kopjes, schoteltjes, theepottuitjes – vandaar die keramieke uitstraling – sieraden, blikjes, foto’s en kitscherige dierenbeeldjes of onderdelen daarvan. Kijkend naar die werken, die als geheel een fonkelnieuwe, glimmende wereld vormen, ontdek je dan opeens een voorwerp dat je herkent: Hé, dat stenen hertje had ik vroeger in m’n letterbak, of: Kijk, daar zit net zo’n halogeenlampje als in het badkamerplafond.

Verder schilderijen van Anne Vincent Dijkstra: Wow, helemaal geschilderd met alleen Pruisisch blauw en wit; wát een werk en wát een details, of nee, toch geen details, eigenlijk zie ik duizenden kleine kleurvlakjes. En schilderijen van Roos van der Vliet: Ook wow, nog meer superknap schilderwerk, en wat een mooie, intrigerende meiden. De grote landschappelijke tekeningen op papier van Simone Hooymans, met min of meer verstopte dierfiguren – en hé, uit dat dier steekt een menselijke voet – zijn dan opeens veel ingetogener, en minder van de wow factor.

Anne Vincent Dijkstra:

nasty 007

Roos van der Vliet:

nasty 006

Simone Hooymans:

nasty 005

WOW is te zien van 3 augustus t/m 14 september in Galerie Nasty Alice, Sint Antoniusstraat 10, Eindhoven.

http://www.galerienastyalice.nl/home