Dutchartmonkey Tip voor DDW 2015: TRA-JECT-ORIES in TAC, Design op leven en dood

Iets kleiner van opzet, maar misschien nog fraaier dan voorgaande jaren: de DDW presentatie in TAC. Design voor leven en dood, gezondheid en ziekte, voor en tegenspoed. Als de vormgeving maar goed is, zou je bijna zeggen…

foto (9)

Via KASSIEWEILE in de schelp (‘een setting waarin je wél dood gevonden wilt worden’) Langs de El Duende Home Altars van Ingeborg Vriends (‘elk altaar herbergt levensverhalen, hang er een thuis en voeg je eigen verhaal er aan toe’), Tessellation (‘onze interactieve lichtpuzzel laat jeugdige kankerpatiënten weer bewegen’), GertJans rotatiegietmachine (‘wij lieten ons inspireren door architectuur’), BUBBLEGRAPY (zeepbellen blazen in glazuur) naar meer… en nóg meer… Tenslotte de studenten van de Design Academy en dan bijkomen in TAC’s Culinair Cafetaria, éven iets eten en drinken aan de ‘Tafel van Boot met Lamp van Boom’ van Marsel Pott.

Entree 2 euro, passe partouts gratis,  Okt 17 t/m 25, 11.00 uur open, Temporary Art Centre Vonderweg 1 Eindhoven

Advertenties

DDW-tip #2: TAC

TAC mag je tijdens DDW zeker niet missen. Hier lijkt het design wel net iets minder ‘gedesigned’, iets minder gelikt dan op andere plekken in de stad. Dat is tijdens de designoverdosis van DDW een verademing. Loek Daemen toverde met behulp van architecten Maud Banning van Ateliereen Architecten en Mark Frerker de grote zaal van het TAC gebouw om tot een sfeervol designlabyrint. Via de uitgelegde route meander je fijn van de ene presentatie naar de andere.  Fotograaf Veerle Lijnse deed voor Dutch Art Monkeys een rondje TAC en schoot de volgende plaatjes:

(Klik op foto voor vergroting in galerij)

Als DDW zo goed als overal sluit, gaat TAC nog door tot 19.30 uur. En daarna lekker eten, drinken en nakletsen in het TAC café!
TAC Temporary Art Centre Vonderweg 1 Eindhoven. (tegenover PSV stadion)

Foto boven: burojet

Enclave

‘Waarom doe ik het eigenlijk’, verzucht mijn lief bij vlagen. Dat kan ik begrijpen, ze is kunstenaar. Heb je net maanden werk in een expositie gestoken, meldt de suppoost verheugd dat er deze week ‘wel vier bezoekers’ waren. Dan mag je een vlaag hebben.

Twee weken geleden bezocht ik de Zin in Zondag poëziemiddag in de TAC tuin. Slalommend tussen horden in rood wit gehesen PSV-supporters had ik mij een weg gebaand over het fietspad tussen stadion en spoor om vervolgens mijn fiets vast te zetten voor TAC, waar de voetbaltsunami zojuist ongeveer drie miljoen plastic bierbekertjes aan land had geworpen. Nog buiten adem stapte ik naar binnen. In de tuin was het stil. Ik schoof een stoel aan en ging zitten. Verspreid over het gras koesterde een handvol publiek zich aan de zon. Twee kinderen renden rond het tafeltje waarop hun ouders glazen bier voor omvallen behoedden.

Toen begon het. Een lange man, Roel Weerheijm geheten, vertelde door een microfoon dat hij op de 22ste verdieping woonde. Daarna las hij gedichten voor. Die boden weidse uitzichten. Dat leek me logisch. Na het vierde gedicht moest hij iets kwijt. Hem was verweten dat er te weinig seks in zijn teksten zat. Daar had hij met het volgende gedicht iets aan gedaan. Het ging over ‘vrouwenonanie’. ‘Maar U kunt gerust zijn’, zei hij en keek verlegen naar de ouders, ‘het is niet expliciet.’

In wat hij voorlas maakte een vrouw op een balkon met trage bewegingen ‘van de middag een gedicht’. Expliciet of niet, ik zag het voor me.

Daarna zong singer-songwriter Joyce Deijnen. Zelfs de kinderen werden stil en luisterden met open monden. Nu en dan blies de wind een wolkje stadiongeluid naar binnen, maar dat gaf niet, de tuin was een enclave. En opeens wist ik waarom ze het deden, de dichter, de zangeres, de kunstenaar, mijn lief…  Om van doodgewone dagen een gedicht te maken.

 

Deze column verscheen eerder in het boekje van Zin in Zondag

Expo: PEK salon #23: EXPLORERS Willemijn Saaltink tekeningen, Selina Suominen schilderijen.

Eindhovens kunstenaars platform PEK organiseert in TAC al jaren salons. Twee kunstenaars exposeren naast elkaar in ‘de Schelp’, een ronde ruimte in het TACgebouw. Gisteren opende aflevering 23.

Willemijn Saaltink ken ik van haar grote tekeningen, houtskool op papier, waarvan je het formaat eerder in meters dan in centimeters meet. In deze expo laat ze voor het eerst ook klein werk zien. En klein is echt klein: 32×24 cm en 14,8×21 cm. Zeg maar A4’tjes en A5’jes. Willemijn laat zich inspireren door natuur, door groeiprocessen. Haar tekeningen lijken organisch op het papier gegroeid. ‘Ik heb moeten ontdekken hoe dat gaat op zo’n klein formaat’, vertelt Willemijn. ‘Het vel is zo vol, tijd om er helemaal in op te gaan is er bijna niet. Maar het was ook bevrijdend, als het mislukt, is dat niet erg.’

Groot of klein, de vormentaal is heel herkenbaar. Het zich herhalende, uitdijende en krimpende. De webachtige structuren. Motiefjes, die ik maar even ‘vogeltjes’ noem en die uitzwermen over de metersgrote houtskooltekening, keren terug in een van de A5’jes.

Ook Selina Suominen’s werk gaat over natuur, maar dan over wat de mens daar mee doet. De ingeperkte, kunstmatige natuur. De vier schilderijen (acryl op linnen, en acryl en spraypaint op linnen, 120×100 cm) hebben intrigerende titels: Hazard, In the hall of the mountain king, Motivated by love of adventure en Atom. Selina: ‘Voor Hazard liet ik me inspireren door de Japanse cultfilm Tetsuo (van Shin’ya Tsukamoto) Een man bouwt zichzelf stap voor stap om tot machine. De overgangen tussen techniek en biologie interesseren mij. Ik ben geen schílder-schilder. Mijn werk conceptueel noemen, gaat misschien te ver, maar er ligt wel altijd een idee aan ten grondslag.’

De wonderlijke kleur blauw van In the hall of the mountain king heeft waarschijnlijk een prachtige, exotische naam, denk ik als ik voor het schilderij sta. Die kleur zuigt je naar binnen. In de grot van de bergkoning is het donker. Het is alsof je kijkt door een night vision apparaat. Er fonkelen kristallen.

Deze expo is nog te zien op: zaterdag 31/8 en zondag 1/9. En op zaterdag 7/9 en zondag 8/9 (Hallo Cultuurdag). Openingstijden van 12.00 tot 17.00 uur. TAC Vonderweg 1 Eindhoven

http://www.willemijnsaaltink.nl/
http://www.selinasuominen.nl/
http://www.stichtingpek.nl/
http://www.tac.nu/

Klik op foto om te vergroten:

Match

We maakten een huisje van sloophout. De ‘Milsan S. Weals hut’ voor kunstproject Match. We wisten dat het een huisje moest worden, maar hoe precies, dat wisten we niet. Plank na plank kreeg het vorm. ‘Misschien is dát kunst: tóch iets maken, wanneer je eigenlijk nog niet precies weet wat je zal maken en hoe je dat moet doen’, zei ik, terwijl ik tussen splinterige vloerplanken rommelde. Twee weekenden was de hut te zien op de Match expo in TAC Eindhoven. Bezoekers gingen de hut in en uit. Sommigen bleven er even zitten. In het schemerdonker snoven ze de geur van oud hout op. Ze luisterden naar het hijgen van de video Vlaman. Ze keken naar de foto’s, naar het popje met het porseleinen kopje, de versleten koffers, de typemachine, het archaïsche elektronische apparaat met onbekende werking en het schilderij van de zigeunerin. Even waren ze in een wereld die alleen daar bestond. De wereld van Milsan S. Weals. Gisteren braken we de tentoonstelling af. Alle kunstwerken pasten in de vrachtwagen. Dat was ook een soort kunstwerk.

De Milsan S. Weals hut werd gemaakt door Mo Swillens voor Match, in samenwerking met Roland Maas.

De Milsan S. Weals hut en alle andere kunstwerken van Match zijn nog te zien: 15 t/m 29 september in Electron Breda en 15 t/m 24 november in bART ’s Hertogenbosch .

MATCH is een multidisciplinair kunstproject waarbij kunstenaars worden uitgedaagd de samenwerking met een andere kunstenaar aan te gaan. Op de tentoonstelling zijn werken te zien van koppels: Jolanda Jansen & Suuz van de Vaart, Myrthe Roodsaert & Niels Duffhuës, Xavier van Wersch & Peter van de Werve, Jitske Blom & Patrick van Vliet, Mo Swillens & Roland Maas.